Епидемиолозите ни велат дека COVID-19 не бил „црн лебед“. Во нашиот животен век, ќе има пандемии кои се подеднакво, ако не и потешки. А кога ќе дојде следната, Кина, Сингапур, а можеби и Виетнам, ќе бидат подобро подготвени бидејќи научиле од ова ужасно искуство. Скоро секоја друга земја, вклучително и поголемиот дел од Г20, ќе биде подеднакво ранлива како што беше кога удри COVID-19.
Но, како е можно тоа? На крајот на краиштата, не е ли светот сè уште во борба со најлошата пандемија во последните сто години, која досега уби речиси 5 милиони луѓе и ги принуди владите да потрошат околу 17 трилиони долари (и бројот на жртви расте) за да ја ублажат економската штета? И не ангажираа ли светските лидери врвни експерти да откријат што тргнало толку лошо и како можеме да се подобриме?
Експертските панели сега известија, и сите велат повеќе или помалку исти работи. Светот не троши доволно за следење на епидемиите на заразни болести, и покрај нивниот потенцијал да прераснат во пандемии. Ни недостасуваат стратешки резерви на лична заштитна опрема (ЛЗО) и медицински кислород, ниту резервен капацитет за производство на вакцини што би можел брзо да се зголеми. А меѓународните агенции задолжени за глобалната здравствена безбедност немаат јасни мандати и доволно средства и не се соодветно одговорни. Едноставно кажано, никој не е задолжен за одговорот на пандемијата и затоа никој не е одговорен за тоа.
Апстракт од Chinadaily
Време на објавување: 29 октомври 2021 година